اوستاديم شهريار
ساعت ۱٠:٥۱ ‎ب.ظ روز ٢٤ شهریور ۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

 

 

 

به مناسبت يکصدمين سال تولد شاعر بزرگ استاد محمد حسين بهجت تبريزی متخلص به شهريار؛‌ يادش گرامی

نئجه کئچدی عمرون؟          

بير اوشاقليقدا خوش اولدوم اودا يئر- گؤی قاچاراق 

قوش  کيمی داغلار اوچوب، يئل کيمی باغلار کئچدی

صونرا، بيردن قاطار آلتيندا قاليب، أوستومدن

                               دئيه بيلمم نه قدر سئل کيمی، داغلار کئچدی

أوره گيمدن خبر آلسان:  : « نئجه کئچدی عمرون؟»

                               گؤز ياشيملا يازاجاق: « من گونوم آغلار کئچدی» 

در راه زندگانی

 جوانی شمع ره کردم که جويم زندگانی را  

                               نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

کنون با بار پيری آرزومندم که برگردم

                               بدنبال جوانی کوره راه زندگانی را

بياد يار ديرين کاروان گمکرده را مانم

                               که شب در خواب بيند همرهان کاروانی را

بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی

                               چه غفلت داشتيم ای گل شبيخون خزانی را

چه بيداری تلخی بود از خواب خوش مستی

                               که در کامم به زهر آلود شهد شادمانی را

سخن با من نميگوئی الا ای همزبان دل

                               خدا را با که گويم شکوۀ بی‏همزبانی را

نسيم زلف جانان کو؟ که چون برگ خزان ديده

                               بپای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

بچشم آسمانی گردشی داری بلای جان

                               خدا را بر مگردان اين بلای آسمانی را

نميری شهريار از شعر شيرين روان گفتن

                               که از آب بقا جويند عمر جاودانی را